De kracht van je criticus

Er kunnen allerlei gedachten door je hoofd spoken die je tegenhouden om datgene te blijven doen waar je blij van wordt. Die gedachten kun je ook wel je innerlijke criticus noemen. Die vertelt je vaak wat je niet moet doen en wat je allemaal niet goed kunt en maakt dat met veel bombarie duidelijk. Maar: hoe goed ken jij je criticus eigenlijk? Ik leerde luisteren naar de mijne en kreeg er zo langzaam maar zeker een maatje bij.

De eeuwige kritiek

Je innerlijke criticus is de stem in je hoofd die jou - als je je kop er even niet bij hebt - de hele dag door vertelt wat er beter kan en je vragen stelt waar je onrustig van wordt. Misschien overdrijf ik een beetje (dat helpt altijd om een punt te verhelderen), maar wellicht herken je één van deze vragen?

  • Wie denk jij dat je bent dat je dit kunt schrijven?
  • Ben je nu nog niet begonnen aan dat nieuwe hoofdstuk?
  • Weet je eigenlijk wel waar je mee bezig bent?
  • Waarom kom je niet met een beter beeld om je punt te verhelderen?

Ja, die innerlijke criticus kan er wat van. De mijne wil ook weer een vinger in de pap hebben bij dit blog. Vandaag laat ik dat even niet toe, alhoewel het niet altijd zinvol is die innerlijke criticus de deur te wijzen.

Innerlijke criticus

De hele dag door jouw criticus een podium geven is zonde. De criticus werkt namelijk verlammend en houdt je klein. Terwijl het schrijven van een boek vraagt om in beweging te blijven en dapper te zijn. Het is daarom belangrijk om die criticus in toom te houden, zeker in tijden waarin je misschien iets minder lekker in je vel zit. Als je net een griepje hebt gehad of er iets in je privé speelt wat energie van je vraagt, dan is het extra belangrijk om te weten wat je wel en niet aan moet nemen van die stem in je hoofd.

De innerlijke zeur

Kritiek kon ik vaak beter ontvangen dan een compliment. Althans, laat ik zeggen dat ik kritiek beter kon horen. Als ik kritiek ook goed kon ontvangen, dan zou ik ernaar luisteren, het even op me in laten werken en vervolgens onderzoeken of er iets voor me in zit wat me verder helpt.

Maar dat is meestal niet wat er gebeurde.

Kritiek van buitenaf vond vaak een weg in mijn hoofd naar mijn innerlijke criticus en die twee gingen dan samen het gesprek aan. Ze sloten een bondje. Al konden ze heus waardevolle dingen zeggen, ik had geen zin om naar ze te luisteren. Dus deed ik net alsof ik ze niet hoorde.

Dat werkte natuurlijk niet.

Die stemmen werden zeurend en als ik ze niet de ruimte gaf, vroegen ze alleen maar meer aandacht. Waardoor het werk waar ik op dat moment mee bezig was eronder leidde. Doordat die stemmen de aandacht vroegen, stroomde mijn creativiteit niet vrij. Mijn brein had het veel te druk met onderdrukken.

Je maakt te veel fouten

Mijn innerlijke criticus vroeg me bijvoorbeeld vaak wie ik eigenlijk ben om boeken te schrijven. Ik maak tenslotte zoveel fouten.

Oef, dat wilde ik nooit horen.

Schrijven is wat ik doe en ik dacht: ga weg met je kritiek, ik hoef hier niks over te horen. Omdat ik wist dat dit geluid bij mijn criticus vandaan kwam, wimpelde ik het weg. Ik tolereerde simpelweg de kritiek niet. Niet omdat ik dacht dat het niet waar was, maar ik dacht dat als ik daar naar ging luisteren, ik zou gaan geloven dat schrijven niets voor mij is.

Innerlijke criticus

Totdat ik die stem eens goed de ruimte heb gegeven. Ik heb een pen en mijn schrift gepakt en schreef op wat die stem zei. Ik ging all-in! De innerlijke criticus ging op de praatstoel zitten en ik luisterde. En gek genoeg merkte ik dat ik best goed naar deze stem kon luisteren en het me niet zoveel pijn deed als ik had verwacht. Het was alsof er een liefdevol gesprek ontstond tussen mijn innerlijke criticus en mij waarin me werd verteld dat ik gewoon beter naar mijn fouten moest kijken. That's it. De hele lading van dat ik geen schrijver ben viel juist door het omarmen van die kritiek van me af.

Een schrijfoefening: verbind je met je criticus

Inmiddels heb ik in de smiezen dat mijn innerlijke criticus een functie heeft. En sinds ik me eraan heb gecommitteerd die beter te leren kennen, groeien we samen naar grotere hoogte.

Je criticus continue de microfoon geven en die ongestoord diens gang laten gaan, oké daarvan weten we nu wel dat niemand daar blij van wordt. De vraag is daarom of je weleens hebt geprobeerd om vanuit liefde naar die stem te luisteren. Kies eens een moment uit waarop je de ruimte voelt om naar die criticus te luisteren. Pak een pen en een stuk papier en schrijf alles op wat er in je naar boven komt. Niet alleen geef je deze criticus de ruimte, je leert het stemgeluid ervan ook beter kennen. Dat betekent dat je de komende tijd, als die criticus opdoemt, weet dat dit slechts je innerlijke criticus is.

Los van dat je daarmee deze stem beter leert kennen, zul je merken dat die stem na een tijdje zachter wordt. Zo werkt het nu eenmaal: alles wat we onderdrukken en niet willen, komt dubbel zo hard weer omhoog. Juist door die stem een platform te geven, kan die even goed van zich laten horen. En dat is uiteindelijk wat we allemaal willen toch? We willen ons gehoord voelen.

Hoe gek het ook klinkt, voor je innerlijke criticus is dat niet anders.

Wat kun jij leren van je innerlijke criticus? Oftewel, welke waarheden zitten erin en wat kun je doen om te groeien? Nadat ik mijn criticus de ruimte had gegeven, nam ik het simpele besluit om een grammatica-cursus te volgen. Daarmee keek ik eindelijk eens aan wat ik al die tijd weg stopte en stond ik open voor lessen waar ik tijdens mijn puberteit geen zin in had.

Eindig je dag met trots

Sinds een tijdje eindig ik iedere dag met het opschrijven van drie dingen waar ik die dag trots op ben. Naast mijn bed ligt een klein schrift waar ik 's avonds drie dingen opschrijf waarvan ik vind dat ik ze die dag goed heb gedaan. Soms is dat dat ik gezond heb gegeten, soms gaat het over een klus die ik doe en vaak genoeg gaat het over hoe ik met mijn gevoelens en gedachten om ben gegaan. Die positieve noot aan het einde van de dag brengt me in een tevreden slaap. Wat ik ook allemaal niet heb gedaan, er is altijd meer dan genoeg te benoemen wat ik wel heb gedaan.

Daarmee zet ik mijn innerlijke criticus ook weer even op diens plek. Niet om daarmee te zeggen dat ik die de volgende dag niet hoef te zien, maar om even duidelijk te maken: I rock.

En jij rockt ook.

Over de schrijver
Na zo'n drie jaar door Europa te zijn getrokken in mijn eentje in mijn camper, is het voor mij helder: het is mijn taak om verhalen over bewustzijnsontwikkeling en groei de wereld in te brengen. Dat doe ik samen met bewuste ondernemers die zich inzetten voor het ontwikkelen van het collectieve bewustzijn en onderdeel zijn van een stimulerende community. In deze blogs deel ik mijn persoonlijke verhaal over groei.
Reactie plaatsen

Geen verhaal missen de komende tijd?

Laat het me weten, dan geef ik je een seintje als er iets nieuws voor je klaar staat.

Your information is safe with us