arrow_drop_up arrow_drop_down
Kwetsbaar | 21 dagen vasten | Dag 17
23 september 2020 
in Vasten

Kwetsbaar | 21 dagen vasten | Dag 17

Wat nu als er tijdens deze watervasten inzichten naar boven komen die ik behoorlijk kwetsbaar vind om te delen? In deze blog doe ik een poging iets van mijn innerlijke proces te delen.

De kracht van kwetsbaarheid?

Vandaag was een heftige dag en er kwamen een hoop emoties los. Als je tot zover elke blog hebt gelezen, dan zal het je opgevallen zijn dat mijn focus tijdens deze watervasten ligt op het herstel van mijn eczeem. Mijn aangedane huid is dè reden dat ik nu al 17 dagen aan deze vorm van zelfkastijding doe.

Een andere uitkomst dan dat mijn eczeem weggaat, bestaat voor mij eigenlijk niet. Ik bijt me erin vast, heb focus en ben doelgericht. Maar wat nou als het eczeem ook na deze watervasten bij me blijft?

Eczeem in gelaat en op handen

Sinds een aantal maanden laat mijn eczeem zich met name in mijn gelaat en op mijn handen zien. Precies de twee plekken van het lichaam die anderen eigenlijk altijd van me te zien krijgen. En daarom hou ik me de laatste tijd het liefste schuil. Verberg ik mijn huid, met mijn handen in mijn mouwen en mijn gezicht verstopt onder een muts en sjaal.

En niet alleen heb ik moeite om mezelf aan de buitenwereld te laten zien. Ik merk ook dat ik de grootste moeite heb om zelf naar mijn aangedane huid te kijken. Het eczeem mag er niet zijn. En daarmee mag ik er van mezelf niet zijn.

Een pijnlijk besef komt binnen. Ik accepteer mijn eczeem niet. Een wezenlijk onderdeel van mezelf zet ik in de kou. Ik omarm het niet, ik stoot het af. Geen liefdevolle benadering naar zo’n mooi en belangrijk orgaan. Bij mij rijst de vraag: kan ik van mijn eczeem herstellen voordat ik heb geaccepteerd dat ik het eczeem ben?

Is deze vasten niet teveel een obsessioneel handelen, die me misschien juist verder van mijn eigen natuur verwijderd? Vele vragen dolen door mijn hoofd en ik moet vooral huilen. Ik ben op, leeg, moegestreden.

Gezicht verstoppen voor eczeem

Alles is goed zoals het is

Volgens Boeddha creëren we ons grootste lijden door te denken dat er iets ‘niet goed’ is. Dat er iets in ons leven ontbreekt, dat de situatie waar we in zitten pas goed is als… .

Leven vanuit dit ‘als – dan’ denken, maakt dat je continue op zoek bent, continue streeft naar anders. Er is dan nooit echt rust en tevredenheid met de situatie zoals hij op dat moment is. Terwijl het enige dat we hoeven te doen, is het idee toe te laten dat het al goed is. Aldus Boeddha.

Vanuit dit perspectief bekeken, maak ik het mezelf (met het niet accepteren van mijn aangedane huid) behoorlijk rusteloos. Daarom besluit ik – zoals op zoveel dagen tijdens deze vasten – dat vandaag opnieuw in het teken staat van reflectie, meditatie en schrijven. Door hier de tijd voor te nemen, merk ik dat er zoveel verdriet loskomt. Zoveel oude pijnen. En dus het pijnlijke besef: ik distantieer me van mijn lichaam, door het te benaderen als een ander iets dan ‘ik’.

Er zijn twee oorzaken van lijden: iets willen wat er niet is of iets niet willen wat er wel is.

– Boeddha –

De zin van ziek zijn

Ik zal niet beweren dat ik door het lezen van deze wijsheid uit het Oosten ook voel dat de situatie goed is zoals hij nu is. Maar, wat niet is, dat kan komen. Ik wil graag met aandacht kijken naar wat het eczeem voor mij betekent en waarom het zich nu juist op die twee zo zichtbare plekken uit.

In hun boek De zin van ziek zijn schrijven Dethlefsen en Dahlke dat ‘huiduitslag (in welke vorm dan ook) altijd laat zien dat iets tot op dat moment teruggedrongen (verdrongen), de grens van de onderdrukking wil doorbreken om zichtbaar (= bewust) gemaakt te worden. In de uitslag laat zich iets zien, wat tot dan toe niet zichtbaar was’.

Volgens hen is dit ook de reden dat bijna alle kinderziekten (mazelen, roodvonk, rode hond) zich via de huid manifesteren: er breekt iets nieuws in het leven van het kind door. Een doorgemaakte kinderziekte komt dan ook vaak met een sprong(etje) in de ontwikkeling.

Ik laat mezelf zien

In mijn huid vertoon ik me aan de wereld. Met of zonder eczeem, met of zonder moe hoofd, met of zonder… wat het maar mag zijn. Deze vasten brengt me tot het punt om datgene wat ik verdrongen heb, er nu op een gezondere manier uit te laten komen. Mijn huid spreekt voor mij. Ik kan haar ontlasten door in contact te staan met mijn diepere wonden, ze te uiten, er ruimte voor te maken en ze te verzorgen.

En daarom, op deze emotionele dag tijdens deze watervasten, schrijf ik deze affirmatie in mijn schriftje: Ik omarm mezelf in al mijn gedaantes.

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 17! Hier lees je het verslag van dag 18?

Over de schrijver
Ik werkte bijna tien jaar in het hoger onderwijs en kreeg in 2018 tijdens mijn sabbatical te maken met een burn-out en fibromyalgie. Op dat moment maakte ik een reis in m'n camper door Europa en leerde ik langzaam maar zeker de ups&downs van het herstelproces kennen. In de verhalen op deze website neem ik je mee op mijn reis naar verder herstel.
Reactie plaatsen

Ellen Postma

Kost een website maken jou moeite?


ONTDEK HET GEMAK VAN EEN KANT-EN-KLARE WEBSITE. BESTEED JE WERK UIT EN FOCUS JE OP JOUW KRACHT.


De meeste coaches en creatievelingen lopen tegen hetzelfde aan: het lukt ze niet om een krachtige website neer te zetten. Voor mij is het simpel: laten we allemaal doen waar we goed in zijn en op die manier samen werken aan een mooiere wereld. 

Wil je geen verhaal missen de komende tijd?

Laat het me weten, dan geef ik je een seintje

50%
Ja, doe mij dat seintje
Your information is safe with us