Liefs uit Boksum | Ook van Zwaan
04 augustus 2021 
7 min. leestijd

Liefs uit Boksum | Ook van Zwaan

Ik rook de stal. Een paar uur eerder reed ik nog op de ring van Parijs. Nu was het half twee in de nacht en reed ik op de Afsluitdijk. Ik was bijna thuis. 

Na negen maanden onderweg te zijn geweest, stuurde ik die donderdagavond mijn moeder een berichtje dat ik midden in de nacht aan zou komen. Deze thuiskomst ging niet zoals ik van tevoren had bedacht. Toen ik onderweg was, beeldde ik me vaak in hoe het zou zijn om thuis te komen. Tranen biggelden over mijn wangen als ik voor me zag hoe mijn neefjes en nichtje hun enthousiasme de wereld in dansten bij de aanblik van de camper. Ik weet natuurlijk dondersgoed dat mijn hoofd nooit kan bedenken hoe de werkelijkheid zal zijn, toch ben ik er nog steeds niet aan gewend.

Op Ibiza had ik de tijd van m’n leven. Ik voelde dat ik naar huis mocht en ik voelde ook dat ik na een zomer met vrienden en familie in Nederland weer gauw naar Ibiza mocht rijden. 

Maar de werkelijkheid is altijd anders. 

Tijd voor Tinder

In werkelijkheid zit ik nu verliefd te zijn in Friesland. Dat kwam zo.

De dag na de nacht dat ik met mijn moeder een thuiskomst wijntje had gedronken aan de keukentafel, slingerde ik Tinder aan. Onder het mom van ‘eens even kijken hoe het er voor staat hier in Friesland’ - heel fout en natuurlijk ook helemaal niet waar. Ik was nog altijd opzoek naar een liefdevolle verbinding met een mooie vrouw. Maar dat aan mezelf toegeven op het moment dat die er niet was, vond ik ingewikkeld. Dus hield ik mezelf voor dat ik gewoon even ging 'tinderen'. 

Zijn met Zwaan

Ik heb het geweten.

Op die vrijdag - ik was amper 12 uur in Nederland - matchte ik online met Zwaan. Vrouw, 35 uit Boksum.

‘Is Zwaan je echte naam?’

De afgelopen jaren heb ik in de wereld van bewustzijnsontwikkeling zo nu en dan mensen leren kennen die niet meer de naam dragen die ze bij hun geboorte kregen. Ze gaan door het leven met een eigen gekozen naam, eentje die past bij hun groeiproces. Zo ontmoette ik op Ibiza bijvoorbeeld ‘Clarity’. 

Dus ja Zwaan, dacht ik. Vertel eens even, hoe zit dat precies?

Zwaan komt van Zwaantje. De naam gegeven door haar ouders. Zwaan is van alles. Fietsenmaker, lief, baasje van Silke en Flo, Fries (mega Fries), mooi, slim, leuk. En een heleboel meer. 

Zijn met Zwaan

Dus ineens zit ik hier midden in Friesland te zijn met Zwaan. Fiets ik vanaf Boksum naar de markt in Leeuwarden om te ontdekken dat m'n neef - die ik twee jaar geleden nog in Spanje op de berg opzocht - daar kruiden aan het verkopen is. Huren Zwaan en ik een bootje in Terherne en eten we aan het einde van de dag een hapje met m'n andere neef die op zijn manier ook lekker over de wereld aan het zwerven is. Zit ik niet veel later met m'n neefjes en nichtje aan tafel te luisteren naar hun 'kwaaaaak, kwaaaaak, kwaaaaak' en slappe lach: Zwaantje komt eraan en ze willen haar graag goed verwelkomen. 


Ik mis de zon van Ibiza. Het veel te blauwe water en flow die ik tweeënhalve maand door me heen voelde stromen. Ik bewoog me als een vogel over dat eiland en vreesde dat ik in Nederland terug zou vallen in een oud ritme. Eerlijk is eerlijk: de flow en de energie die ik daar voelde, voel ik hier niet. 

Hier voel ik wat anders. En ik leer: anders is ook goed. 

Terug naar Tarifa

Na mijn eerste reis in de camper keerde ik terug in Nederland met het gevoel: ik moet weer weg. Ik zat toen alleen nog zo diep in mijn burn-out/stort-in proces, dat ik een jaar lang niet de kracht had om weer te vertrekken. Maar vorig jaar in mei voelde ik: ik moet naar terug naar Tarifa. Ik had geen idee waarom. Mijn voet deed nog erg zeer, het dak van de camper was zo lek als een mandje en ik had net m'n huis in Groningen op orde. Maar ik voelde: ik mag naar Tarifa rijden.

Dus verhuurde ik mijn huis, legde ik me neer bij mijn zere voet en vertrouwde ik erop dat het in Tarifa niet zo hard zou regenen als in Friesland.  Drie weken nadat ik aan was gekomen in Tarifa ontmoette ik Alison. 

Over haar schreef ik het verhaal 'Is het geluk of is het pech?'. Even dacht ik, toen ik haar ontmoette: 'Aha, dit was dus de reden dat ik hier naar toe moest. Om haar te ontmoeten'

En dat was ook zo, alleen niet om de reden die ik toen dacht. Ik dacht toen dat het liefde was. Nu weet ik dat zij me in contact bracht met een diepe pijn in mezelf die geheeld mocht worden. Dus kwam ik na anderhalf jaar burn-out terecht in een nog dieper proces: het ging niet meer over bijkomen van mijn tijd in het onderwijs of van teveel fysieke pijn. Het ging nu over me verbinden met mijn trauma's.

In Tarifa reed ik iedere week hetzelfde rondje. Water halen, w.c. lozen, naar de Lidl. En naar Franco. Mijn therapeut en goede vriend. Samen met hem beleefde ik intense sessies en kreeg ik zicht op dat wat ik ten diepste te helen heb. Het was en is een intens proces, waarbij ik soms echt niet meer weet hoe ik het hebben moet. Maar ik bleef voelen: dit is wat ik te doen heb. En vanuit dit proces en deze energie vond ik mezelf in maart ineens terug op Ibiza. 

Jan en Ellen op Ibiza

Op Ibiza ontmoette ik Jan. En Emily. En Babsi. En Alex. Ontstonden er diepe en uitdagende vriendschappen die me verder hielpen om mijn wonden te helen. Jan daagde me uit om me te uiten en om naakt in de zee te zwemmen. Emily behandelde mijn lijf. Van Babsi leerde ik dat je gewoon moet doen waar je zin in hebt. En Alex confronteerde me met mijn onzekerheid en zag me voor wie ik ben.

Ik ben een verteller en een verhaler. 

Op Ibiza heb ik me verbonden met mijn levensmissie. Natuurlijk weet ik al lang dat ik heel blij word van schrijven en verhalen. Van mensen met een goed verhaal en van het vertellen van mijn eigen verhaal. Als ik me met die verhalen verbind, bestaat de tijd niet meer. Vanmorgen werd ik geinterviewd door Mieke Koomen van echterverhalen.nu en zei vroeg mij: 'Ben jij een wereldverbeteraar?'

Dat is me nogal een vraag. En een term om aan te nemen. Toch nam ik hem aan. Ik ben een wereldverbeteraar, een vertrager en verbinder. Het voelt zo fijn om vanuit de rust die ik de afgelopen jaren in mijn leven heb gecreëerd te vertellen over hoe mooi het leven is. Welke schatten er allemaal voor ons verborgen liggen en, natuurlijk, dat je om liefde te vinden niet ver hoef te zoeken.

Er is geen speld meer tussen te krijgen. Ik ben verliefd. Op Zwaan. Op het schrijfproject waar ik mee bezig ben. Op mijn blog. Op Instagram. Op Silke. Op mijn familie. Op jou. 

En natuurlijk: op mezelf.  

Tot het volgende verhaal!

Liefs uit Boksum,

ook van Zwaan

Ellen

Over de schrijver
Na zo'n twee jaar door Europa te zijn getrokken in mijn eentje in mijn camper, is het voor mij helder: het is mijn taak om verhalen over bewustzijnsontwikkeling en groei de wereld in te brengen. Het liefst doe ik dat samen met bewuste ondernemers die zich inzetten voor het ontwikkelen van het collectieve bewustzijn en onderdeel zijn van een stimulerende community. De afgelopen jaren heb ik een prachtig maar ook diep proces mogen doormaken tijdens de reizen in mijn camper. Ik heb gevoeld, gehuild, gedanst, gelachen en geschreven. Wat in 2018 startte als een afgebakende sabbatical is uitgegroeid tot een innerlijke reis zonder einde. Hierlees je meer over mij
Reactie plaatsen
arrow_drop_up arrow_drop_down