arrow_drop_up arrow_drop_down
Is vasten goede zelfzorg of een straf?
25 september 2020 
in Vasten

Is vasten goede zelfzorg of een straf?

Soms vind ik vasten echt een fijne bezigheid. Dan geniet ik enorm van het proces, voel ik me sterk en maakt het me gelukkig dat ik deze vorm van zelfzorg heb gekozen. Andere momenten verafschuw ik het. Dan voelt het als een straf, als iets wat helemaal niet goed voor me is en geeft eten me juist het gevoel dat ik goed voor mezelf zorg.

Een strijd die ik graag met je deel.

Vasten als goede zelfzorg

Inmiddels weet ik zoveel over de positieve effecten van vasten, dat het voor mij buiten kijf staat dat het me veel goeds brengt. Zowel op basis van alles wat ik er inmiddels over heb gelezen, als wat ik aan den lijve heb ervaren kan ik je vertellen: vasten komt met goeds. Eén van de mooiste dingen die ik ervaar tijdens een vastenperiode – of het nu een langdurige vasten is of intermittent fasting – is dat het me in contact brengt met mezelf.

Eten is fijn en lekker en comforting, maar het is óók afleiding. Het is niet voor niets dat vasten bij vele religies een belangrijke rol speelt. Door langere tijd niet te eten, kom je in contact met je eigen ongemakken, je diepere gevoelens, je demonen, je muze… oftewel: met jezelf. Het meest prettige moment om een meditatie te doen of te schrijven in mijn schriftje, vind ik dan ook tijdens periode dat ik langere tijd niet heb gegeten.

Intermittent fasting geeft vrijheid

Als ik aan intermittent fasting doe, hou ik me vaak aan een eetraam van 16:8 of 18:6. ’s Ochtends eet ik dan wat, zo tot een uurtje of twee in de middag. De rest van de dag eet ik niet meer, tot aan de volgende ochtend.

De avonden zijn dan echt heel fijn! Het geeft een gevoel van vrijheid, alsof ik na het eten van mijn laatste maaltijd ‘vrij’ ben en niets meer hoef. Ook het gevoel dat je zo lang zonder eten kan, maakt dat ik die vrijheid ervaar.

Deze vrijheid die ik dan ervaar komt met een gevoel van ruimte. Vaak ben ik tijdens de eerste uren van zo’n vasten nog wat productief, om mezelf dan in de avonduren heerlijk te verliezen activiteiten zoals mediteren, muziek maken, schrijven of tekenen. Dit zijn de momenten waarop ik rust ervaar en in dieper contact met mezelf kom.

Ondertussen weet ik dat het proces van autofagie gaande is. Daarmee snijdt het mes van zo’n vasten voor mij aan twee kanten: enerzijds weet ik dat ik op de fysieke laag goed voor mezelf aan het zorgen ben. En anderzijds ervaar ik een diepere connectie met mezelf en voelt het als zelfzorg voor mijn ziel.

En nu ik het zo beschrijf, klinkt het alsof vasten zaligmakend is. Dat het zonder slag of stoot gaat en één groot liefdevol spel is van zelfzorg.

Ik zeg het je: dat is het niet.

Vasten als straf

Er zijn vele momenten waarop ik me afvraag waarom ik dit doe. Dat zijn momenten dat het vasten me juist verdrietig maakt, omdat het me in contact brengt met een diepere pijn. Dat is de pijn van mijn beperkte vitaliteit. De pijn van het niet vitaal zijn, van het hebben van eczeem, een beschadigde darmflora, ontstekingen, vermoeidheid, etcetera. Vasten brengt me dan in contact met de reden waarom ik dit doe.

Die redenen zijn confronterend. En gek genoeg zet dat een mechanisme in gang waardoor ik eten juist zie als een vorm van zelfzorg. Vasten voelt dan als een straf. Ik mag iets niet, omdat ik iets fout heb gedaan.

Herken je het gevoel van dat je lief wilt zijn voor jezelf en jezelf om die reden van alles toestaat? Dat is een mechanisme wat bij mij optreedt als ik in contact kom met die diepere pijn.

Heling vindt plaats op een diepere laag

Op deze momenten zie ik vasten als mijn tegenstander. Het krijgt dan een negatieve smaak, want ik wíl het niet. Ik wil niet dat mijn lijf er zo aan toe is en ik wil dus ook niet dat ik er zoveel voor moet doen om toe te groeien naar meer vitaliteit. Dit zijn de momenten waarop ik het vertrouwen en geloof in vasten kwijtraak. Dan neig ik meer naar het idee dat heling op een diepere laag plaats moet vinden.

Dat ik moet werken aan het verwerken van mijn trauma’s en zie ik vasten als een lapmiddel, als een methode die me weghoudt om het diepere werk te doen.

Twee kanten van dezelfde medaille

Beide kanten zijn er en beide kanten hebben hun waarheid. De valkuil bij de grote wens voor herstel is dat je jezelf verliest in obsessioneel handelen. Daar schreef ik het e-book ‘Een kusje voor de pijn’ over. Je vastklampen aan een methode als vasten kan een vorm zijn van obsessioneel handelen en daarmee kan het je weghouden van je authentieke zelf.

Maar, je zal begrijpen dat het niet zo zwart-wit is zoals ik het hier schetst. Vasten komt simpelweg met vele door de wetenschap onderbouwde gezondheidsvoordelen. Anderzijds komt het proces van vasten ook met een keerzijde. Het is de kunst om de balans te vinden tussen beide.

Ik geef je mijn drie belangrijkste tips om balans te vinden in het proces van vasten:

  • Neem de tijd om te onderzoeken welke vorm van vasten bij jou past. Het hoeft niet in één keer raak. En wissel zo vaak als je wilt. Whatever works for you!
  • Leg een schriftje in het zicht neer en ga schrijven op het moment dat het lastig wordt. Schrijf je gedachten van je af. Maak er een gewoonte van om te gaan schrijven als je de neiging hebt om je vasten te doorbreken. Dan krijg je inzicht in je gedachtenpatroon en kom je erachter welke keuze voor jou de juiste is.
  • Maak gebruik van de app ‘Zero. Deze app helpt je om je vasten te monitoren. Het werkt motiverend en geeft je inzicht in je patronen.
Over de schrijver
Ik werkte bijna tien jaar in het hoger onderwijs en kreeg in 2018 tijdens mijn sabbatical te maken met een burn-out en fibromyalgie. Op dat moment maakte ik een reis in m'n camper door Europa en leerde ik langzaam maar zeker de ups&downs van het herstelproces kennen. In de verhalen op deze website neem ik je mee op mijn reis naar verder herstel.
Reactie plaatsen

Ellen Postma

Mijn transformatie van offline werken naar online

Naast het schrijven van de verhalen op deze blog, werk ik ook aan een nieuw project :-) Ik krijg meer en meer vragen over wat ik nou precies allemaal doe en hoe... dus ik dacht: laat ik mijn tips & trics uit mijn eigen transformatiepad met je delen. Er volgt gauw meer, maar ik kan je nu alvast een eerste tip geven!


Eén van bedrijven die mij enorm heeft bijgestaan in het 'online gaan'-verhaal is de Internet Marketing Universiteit (IMU). En het leuke is dat ze vanaf volgende week 28 daagse challenge gaan doen (geen yoga ;)) voor het opzetten van jouw online business.


Ben jij ook bezig met het opzetten van een online business of loop je met een idee rond, maar kan je wel een extra zetje in de rug gebruiken? Neem dan alvast een kijkje op LaunchYou!


Wil je geen verhaal missen de komende tijd?

Laat het me weten, dan geef ik je een seintje

50%
Ja, doe mij dat seintje
Your information is safe with us