arrow_drop_up arrow_drop_down
Stoppen? | 21 dagen vasten | Dag 18
24 september 2020 
in Vasten

Stoppen? | 21 dagen vasten | Dag 18

Is het tijd om te stoppen? Vandaag lijk ik niet los te komen van de gedachten om deze vasten af te breken. Ik voel me niet goed. Opnieuw was de slaap slecht vannacht en ik voel weer een lichte hoofdpijn opkomen. Misschien is het een reactie op de dag van gister, ik werd geconfronteerd met een paar pijnlijke, maar waardevolle inzichten.

Stoppen of door op karakter?

Vandaag sta ik voor een grote vraag: ga ik door op karakter of is het genoeg geweest met deze vasten? Deze vasten hanteer ik de copingstrategie om alles te verklaren. Dus ook vandaag zoek ik naar redenen waarom ik me zo slecht voel. Misschien heb ik gister wat te weinig gedronken, want mijn mond is ook extreem droog. Toch lijkt extra water tot me nemen ook weinig zin te hebben, want ik zit weer net zo vaak op het toilet. Naast de hoofdpijn voel ik me ook weer steeds wat misselijk. Misschien is het de emotionele kater van gister.

Of: misschien is het gewoon tijd om te stoppen.

Aapjes op mijn schouder

In de middag merk ik dat ik helemaal klaar ben met deze watervasten. De gehele vasten heb ik stiekem de hoop gehad dat de laatste dagen een fluitje van een cent zouden worden. Ik hoopte dat mijn lichaam zich inmiddels zo zou hebben aangepast aan deze nieuwe staat van zijn, dat ik in de nieuwe modus rustig door kon kabbelen.

Het is duidelijk: hier is absoluut geen sprake van. Ik ben aan het strijden. Op de ene kant van mijn schouder zit het aapje met doorzettingsvermogen en wilskracht. ‘Kom op El, je bent er bijna. Focus. Hou vol. Het gaat zo fijn voelen als je jezelf hier doorheen weet te loodsen!’. Op mijn andere schouder zit een zorgzaam en liefdevol aapje. Die vertelt me dat het goed is zo. Geeft me een aai op m’n bol, een kusje op m’n wang. ‘Genoeg is genoeg, lieve Ellen’.

Deze aapjes op m’n schouder draag ik natuurlijk altijd bij me. Jij ook, in elke situatie. De ene is m’n innerlijke criticus, de ander noem ik m’n muze. Vaak vind ik het makkelijker om naar m’n innerlijke criticus te luisteren. Deze stem is veel krachtiger en meer aanwezig. Op de één of andere manier beweeg ik makkelijker mee met die stem, óók al maak ik het mezelf daarmee lastig. Het is de stem die ik ken. En ondanks dat het niet leuk is, voelt het wel veilig om mee te gaan met deze criticus.

Luisteren naar m’n muze voelt lastiger. Alsof er daarmee iets wordt aangeraakt, of los wordt gemaakt, wat ik niet kan overzien. Ik ken het niet, het voelt spannend en onveilig. Breekbaar, of eigenlijk: kwetsbaar. Toch ben ik me de laatste maanden steeds bewuster geworden van de kracht van mijn muze. Door te schrijven, te tekenen, te zingen en te dansen verdampt mijn innerlijke criticus en komt er een creatieve stroom op gang.

De innerlijke criticus wint

Vandaag wint m’n innerlijke criticus. Ik voel niet de ruimte en rust om in diep contact te komen met m’n muze. Ik duw haar weg en focus me op m’n doel: 21 dagen vasten. Het is niet het moment om te stoppen. En het is ongelofelijk hoe krachtig de geest kan zijn. Mijn doel is nog niet behaald, dus zet ik door. Ik wil niet stoppen. Het is na vandaag nog maar 3 dagen. De komende dagen heb ik niks gepland. Er ligt een fijn matrasje in mijn woonkamer, dus als ik wil kan ik me volledig overgeven aan de ongemakken die nog komen gaan.

Ik ga door, op karakter.

De honger houdt aan

Wat ondertussen in het proces ook vervelend is geworden, zijn mijn bezoekjes aan de supermarkt. Ik heb ervoor gekozen om tijdens deze 21-daagse watervasten mineraal water te drinken. Daarmee voorkom ik dat ik teveel kalk binnenkrijg èn heb ik om de paar dagen even een uitje. En waar een rondje door de supermarkt de eerste twee weken me goed af ging, en zelfs even een fijn moment op de dag was, daar voelt het nu als een echte kwelling.

Ik verlekker me aan ieder boodschappenmandje. Bij het zien van wat mijn voorganger op de kassaband legt, zie ik groen van jaloezie. Het voelt als een kwelling. Jaloezie is geen fijne emotie en ik word er niet vaak mee geconfronteerd, maar vandaag wil ik écht hebben wat al die andere mensen hebben. Eten! Ontspannen boodschappen doen, een heerlijke curry klaarmaken, een glaasje wijn drinken.

De honger voelt nu anders dan voorheen, want na wat rusten lijken de vlagen niet af te nemen. Zo nu en dan voel ik de honger naar mijn keel trekken, maar ik hoop dat dit weer wegtrekt. Een hongergevoel in je keel schijnt een teken te zijn van het lichaam dat het nu echt toe is aan voedsel. Meer hierover lees je in dit artikel.

Nieuwe dag, nieuwe energie

Van eerdere dagen tijdens deze vasten weet ik dat de energie zo weer om kan slaan. Aan dat idee hou ik me nu vast. Morgen is een nieuwe dag, met nieuwe energie. Ik ga er gewoon vanuit dat ik me dan weer fijner voel en dat ik rustig af kan tellen naar dag 21… bizar!

Van 6 tot 27 januari 2020 doe ik een 21-daagse watervasten. Dit om het herstel van mijn eczeem en fibromyalgie te bevorderen. Dit was een verslag van dag 18! Hier lees je het verslag van dag 19?

Over de schrijver
Ik werkte bijna tien jaar in het hoger onderwijs en kreeg in 2018 tijdens mijn sabbatical te maken met een burn-out en fibromyalgie. Op dat moment maakte ik een reis in m'n camper door Europa en leerde ik langzaam maar zeker de ups&downs van het herstelproces kennen. In de verhalen op deze website neem ik je mee op mijn reis naar verder herstel.
Reactie plaatsen

Ellen Postma

Kost een website maken jou moeite?


ONTDEK HET GEMAK VAN EEN KANT-EN-KLARE WEBSITE. BESTEED JE WERK UIT EN FOCUS JE OP JOUW KRACHT.


De meeste coaches en creatievelingen lopen tegen hetzelfde aan: het lukt ze niet om een krachtige website neer te zetten. Voor mij is het simpel: laten we allemaal doen waar we goed in zijn en op die manier samen werken aan een mooiere wereld. 

Wil je geen verhaal missen de komende tijd?

Laat het me weten, dan geef ik je een seintje

50%
Ja, doe mij dat seintje
Your information is safe with us